چرا نام بردن اسم اصلی امام زمان حرام است؟

چرا نام بردن اسم اصلی امام زمان حرام است و فلسفه نوشتن آن به صورت (م ح م د)چیست ؟

پاسخ:حضرت مهدی(ع) همنام با پیامبر(ص) و هم لقب با آن وجود شریف است. نام آن حضرت، محمد و لقب او ابوالقاسم است. در بعضی احادیث معتبر، تصریح به این نام در مجالس عمومی منع شده است.(ترجمه، مکیال المکارم، ج۲،ص۱۸۸)

-چرا نام بردن اسم اصلی حضرت حرام است و فلسفه نوشتن آن به صورت (م ح م د)چیست ؟

پاسخ:حضرت مهدی(ع) همنام با پیامبر(ص) و هم لقب با آن وجود شریف است. نام آن حضرت، محمد و لقب او ابوالقاسم است. در بعضی احادیث معتبر، تصریح به این نام در مجالس عمومی منع شده است.(ترجمه، مکیال المکارم، ج۲،ص۱۸۸)

پیامبر(ص) می فرماید: <<لا یسمه باسمه ظاهراً قبل قیامه الا کافر به>>؛<<در آشکارا نام او را تا قبل از قیام او، جز کافر به او نمی برد>>.(مستدرک الوسایل، ج۱۲، ص۲۸۵)

امام باقر(ع) نیز فرموده است: <<لا یسمی حتی یظهر امره>>؛<<نام او نباید برده شود تا اینکه امر (قیام) او آشکار شود>>.(کافی، ج۱، ص۵۲۵)

امام رضا(ع) نقل شده است: <<لا یسمی باسمه بعد غیبه احد حتی یراه و یعلن باسمه فلیسمه کل الخلق>>؛<<کسی نام او را پس از غیبت او نبرد تا زمانی که او را ببیند و نامش آشکار شود و تمام مردم نام او را ببرند>>.(مستدرک، ج۱۲، ص۲۸۵)

امام حسن عسکری(ع) می فرماید: <<لا یحل لاحد ان یسمیه و یکنیه بکنیته الی ان یظهر الله دولته و سلطنته>>؛<< برای هیچ کس حلال نیست که نام و کنیه او را ببرد تا وقتی که خدا دولت و حکومتش را آشکار سازد.(مستدرک، ج۱۲،ص۲۸۵).

بر اساس این دسته از روایات ـ که نام بردن آن حضرت تا زمان ظهور منع شده است ـ بسیاری از عالمان شیعه تصریح و تلفظ نام شریف آن حضرت را حرام دانسته اند. و لذا برای اینکه این نام تلفظ نشود در نوشته ها به صورت <<م ح م د>> می نویسند اگر چه نوشتن به صورت <<محمد>> حرام نیست.

البته برخی از عالمان شیعه (مانند خواجه نصیر طوسی) تلفظ نام اصلی را هم جایز دانسته اند و از زمان شیخ بهایی به بعد در این مسأله بین عالمان شیعه اختلاف نظر و رأی پدید آمد.(مکیال المکارم، ج۲، ص۱۹۰).

گروهی از عالمان شیعه(مانند شیخ مفید، شیخ صدوق، علامه طبرسی، محقق داماد، مرحوم مجلسی و محدث نوری و ...) به زبان آوردن نام اصلی حضرت را حرام دانسته اند.

گروه دیگر از عالمان شیعه (مانند شیخ انصاری و شیخ حر عاملی و ...) ذکر نام اصلی حضرت مهدی(ع) را حرام ندانسته و روایات منع را مربوط به زمان غیبت صغری می دانند که جان آن حضرت از طرف حکومت وقت در خطر بوده است. این گروه در تایید نظر خود، روایات و زیارات را که نام اصلی حضرت مهدی(ع) تصریح شده است ذکر می کنند:

شیخ صدوق از زبان یکی از یاران امام حسن عسکری(ع) نقل می کند: <<ان ابا محمد بعث الی بعض من سماه لی بشاه مذبوحه و قال هذه عقیقه ابنی محمد>>؛<<امام برای یکی از کسانی که نامش را برای من ذکر کرد گوسفند سر بریده ای فرستاد و فرمود این عقیقه فرزندم محمد است>>(کمال الدین ج۲، ص۳۳۴).

از آنجا که بیشتر <<روایات منع>> نام بردن را تا زمان ظهور ممنوع شمرده اند؛ لذا بسیاری از عالمان شیعه ذکر و تلفظ نام شریف حضرت مهدی(ع) را سزاوار نمی دانند و می فرمایند: بهتر است تصریح به نام اصلی آن وجود شریف نشود>>.

برخی نیز معتقدند: حرمت ذکر نام حضرت در جایی است که مخالفان و دشمنان اهل بی و امام زمان(ع) حضور دارند.

گفتنی است تلفظ نام و کنیه مخصوص حضرت مهدی(ع) در این موارد بدون اشکال است

الف:در نوشته ها: حتی کسانی که ذکر نام محمد را حرام می دانند، نوشتن آن در کتاب ها را حرام ندانسته اند.

ب: به صورت اشاره و رمز: می توان گفت نام آن حضرت مانند نام رسول خدا و کنیه او مانند کنیه رسول خدا است و نیز می توان به صورت رمز ـ م ح م د ـ تلفظ نمود.

پ: در دعا و مناجات در غیر مجالس عمومی؛

ت: ذکر نام آن حضرت به صورت پنهانی و در قلب

(ترجمه مکیال المکارم، ج۲، ص۱۸۸)

مهدویت...